Terwijl mijn vader een biertje met me drinkt, mijn tante vraagt of ik nog naar een leuke opera ben geweest en mijn neef die al bijna een kwart eeuw dood is een plaatje van Charlie Mingus opzet, ben ik weer 25 – het leven niet kennende, klaar om mezelf van alles wijs te maken. Toen John Keats doodging, op zijn 25e, dacht hij dat hij als dichter was mislukt. De roemrijke vruchten van zijn schrijven plukte hij niet. Wat is de waarde van iets als het niet gedeeld kan worden bij leven? Als alles wat rest je vermogen is over de grenzen van de tijd heen te denken – voorbij jezelf.
Soms valt hij weg. De vierde dimensie. Dan schuiven de panelen van de tijd ineen en stap ik een kamer binnen waar ze zitten: de mensen die zijn achtergebleven in de tijd. Dan vertel ik Jeroen over de teen van Casillas die voorkwam dat Nederland wereldkampioen voetbal werd. Dan vertel ik Martijn dat hij naar Franz Liszt moet luisteren en de laatste film van Christopher Nolan kan overslaan. Dan verwonder ik me, namens mijn vader over dingen die hem ongetwijfeld hadden bekoord (dat weet ik als zoon, zijn DNA zit in mij) maar die hij zelf niet meer meemaakt. Dan laat ik hem Tannhäuser horen want Lohengrin vond hij ook mooi. Een mens leeft verder, ook en misschien wel vooral, als hij er zelf niet meer bij is.
Ik staar in onmogelijkheid mijn eigen blinde vlek vol in het gelaat en droom dat ik Schopenhauer begrijp. De blinde vlek, ingebakken in ieder mens, die de geest erop uit stuurt. Naar de buitenstaander die ziet wat jij niet ziet, naar god. De puzzel waar jezelf onderdeel vanuit maakt, maakt zich niet bekend aan haar afzonderlijke stukjes. Naast het dwalen in oneindigheid rest dit puzzelstukje weinig meer dan een koekje bij de thee en een strijkkwartet op de trommelvliezen (deze is heel mooi 
)
Beethoven Quartet in A minor Op. 132 “Heiliger Dankgesang” – Alban Berg Quartet
