Dromen dat je wakker wordt. Het gebeurt me, naar het lijkt, de laatste tijd steeds vaker. Ik droomde vanochtend weer eens dat ik wakker werd. Naast mij lag een vrouw van ergens in de 60 (ruwe schatting) op een ANWB-fietskaart te kijken. Toen ik iemand de deur van de slaapkamer hoorde opendoen besloot ik mij slapende te houden – je weet maar nooit welke vreemde kostgangers er nog meer op de vroege klep waren komen vallen. Door mijn oogharen zag ik een man, kaal hoofd, grijze slapen en een witte snor, met onder zijn arm een fietstas, de kamer binnenkomen. Ineens wist ik het. Mijn vriendin had terwijl ik sliep van het huis een Bed & Breakfast gemaakt. Meta ging de droom vervolgens toen de twijfel over mijn eigen aanwezigheid daarin (droom ik nu wel of niet?) overging in een stolling van tijd en beeld die van de kamer een tableau vivant maakte, alsof Tika met haar handen had geklapt (de kijkbuisklever die er de leeftijd voor heeft weet meteen: Tita Tovenaar!). Mijn blik verlegde zich met licht openstaande mond naar het openstaande raam waarin wolken waren te zien. Er dreigde een opdracht, de menselijke neiging overal gezichten in te willen zien noopte tot extra inspanning. Er viel wat regen, mijn hersens waaide nat. ”Regel jij het ontbijt even voor die mensen,” zei een van de wolken waarin het gezicht van mijn vriendin zichtbaar was geworden. In de lucht met daarin vele wolken kwamen de gedachten die vaak niet verder komen dan de allervaagste projectie op de binnenkant van de schedel tot leven. Het echtpaar keek nu verbaasd om zich heen, alsof ze zojuist door een ruimteschip de kamer waren binnengestraald. “Wilt u uw eieren hard- of zachtgekookt?” vroeg ik met enige consideratie voor het feit dat het niet perse makkelijk moest zijn te figureren in een droom van een vreemde. Want een vreemde was ik, ik voor hen en zij voor mij. Ik heb ze niet meer gezien nadat met het wakker worden, het echte wakker worden, we gaan er maar even vanuit, de droom was ontdaan van zijn polyinterpretabele laag en ik met een soort van tevreden verbazing het begin van een nieuwe dag inkeek. De fietskaarten van de ANWB gaan nooit verloren. Dat was, in tijden van Google Maps, in ieder geval een puntje van houvast voor hen die in een immer veranderde wereld lichtpuntjes hoopten te vinden in zaken die hetzelfde bleven.
