Uit een concentraat van alle verwerkte en onverwerkte indrukken van die dag sijpelde de Noordpool door in mijn droom – laat in de nacht. De blauwe hemel, het ijsje in de schaduw en het biertje in de zon kregen met een gedroomdacht bezoekje aan de ijskap een verkoelende epiloog. Op de Noordpool werd ik verwelkomd door een ijsbeer. Een vriendelijke lobbes, die net een haring naar binnen werkte, en me wenkte als was ik een langverwachte vriend. Met de staart van de haring nog in zijn mondhoek schoof het hagelwitte beest gastvrij een stoeltje aan en zei op een toon die de declamatie van zachtzoemend lyrisch proza leek aan te kondigen dat de vrienden van zijn vrienden zijn vrienden waren en dat er voor mensen die zomaar op de klep kwamen vallen altijd plaats was aan zijn tafel. Die tafel was, op wat uitgespuugde visgraten na, helemaal leeg.
“Langverwachte vrienden,” zo sprak de beer, zijn stem ging in toonhoogte en tempo omlaag, “zijn als ongebakken kroketten. Voor een beer maakt het niet uit of je ze frituurt of niet. Die eet ze toch wel op.” Het geruststellende, aangename gevoel van een met poëzie begiftige beer die je als een vriend bloemrijk gaat voordragen uit eigen werk maakte plaats voor onbehagen. De vooruitzichten – witgele tanden grijnsden mij waterig aan en op de Noordpool lopen geen olifanten rond die met hun lange snuit verhaaltjes uitblazen – werden snel slechter. Een huig in een immens grote mond was het laatste wat ik zag. Voor de neiging van de mens in een dier een vriend te zien, terwijl het dier in de mens slechts voedsel ziet, betaalde ik een stevige prijs. In een stuiptrekking braakte ik mijn eigen hoofd uit.
Gelukkig eindigen dromen altijd in een bed waarin geen ijsberen liggen, maar ik keek, voor alle zekerheid, toch maar even onder mijn matras. Zojuist ontsnapt uit mijn eigen next-level-slasher-chimère ruilde ik het angstzweet van een kille droom in voor een brandend nieuwe dag.
