Bij de Lidl had ik een pak Decafé gehaald. Ik was aan het detoxen van de dagelijkse cafeïnekicks, mijn energie levels wat gelijkmatiger over de dag aan het uittrekken, en ging nu even proefondervindelijk vaststellen of die goedkope Lidl-leut wel nasbaar was. Maar nog voordat ik de moka met koffie had gevuld zei mijn vriendin: “Gebruik jij energie dan?”
Mijn vriendin kan mijn gedachten lezen, hoe ze dat doet weet ik niet maar soms is dat best wel eng. Dan denk ik dat ze een gebodysnatchte versie is van de vrouw die ik een paar jaar geleden in een Duits operahuis tegenkwam. Iets met buitenaardse intelligentie.
“Energie?” zei ik in antwoord op die gemindreade vraag: “Laat ik het zo zeggen. Vandaag is het zaterdag en vandaag wil ik lui zijn.”
“Ben jij weleens niet lui dan?”
2-0 voor de aliens.
“Vandaag is het weekend en vandaag wil ik een lege agenda. Niks doen. Als luiheid vandaag een olympische sport zou zijn, zou ik zorgen dat ik vierde werd zodat ik het podium niet hoefde te beklimmen.”
Dat was een leuke grap, weliswaar niet zelf verzonnen maar wel leuk. Ik moest er zelf in ieder geval hard om lachen.
“Schiet nou maar op met die koffie,” zei ze. “Je weet wat er gebeurt als je een Italiaan na 12 uur een cappuccino voor de neus zet.”
Ja, dan zijn de rapen (die uit Lombardije in dit geval) gaar. Dan daalt er een spaceship met Italiaanse voedselpolitie op je balkon neer om je mee te nemen naar een heropvoedingskamp achter de Apennijnen waar ze je wel even de barbarij afleren waarmee jij zojuist de balans in het universum op bijna onherstelbare wijze aan het wankelen hebt gebracht.
