Het is altijd speciaal als de natuur ons, gewone stervelingen, zij die geen mensenzoon of verlosser zijn, de mogelijkheid gunt op water te lopen.
Alsof de mogelijkheid van over bevroren sloten naar de horizon in Anton Pieck-landschap te schaatsen nog niet in genoeg sprookjesachtige werkelijkheid voorzag, lag daar in de kelder van moeders een paar schaatsijzers uit de tijd van (ver) voor de oorlog op me te wachten. Alsof het zo was beschikt, ik kon niet anders dan de roep uit een ver verleden beantwoorden met een poging tot een ritje op oude, verroeste ijzers wier aanblik suggereerde dat ze de napoleontische veldtocht naar Rusland nog hadden meegegemaakt. De poging bleek heldhaftig maar kort. Reeds bij het aanbinden van de eerste ijzer begaf de leren beugel het.
Het sip over een gemiste kans een schaatstocht in wonderwinterlandschap van historisch cachet te voorzien was van korte duur. Uiteraard. Het was poëzie op ijs dit weekend.
