Het viel hem nu pas op dat de vogels niet of nauwelijks vlogen, de ergste warmte leek voorbij maar de temperaturen waren nog steeds van dien aard dat, ook voor vogels met een coronabuikje, een al te uitbundig bewegen van het lichaam niet tot aanbeveling strekte. Daar zweefde er toch een voorbij, een ooievaar. Die gaf vrucht aan verhalen en aan het einde van de middag leegde hij zijn hoofd bij de vrouw die haar oor daar, zo te zien vrijwillig, voor te luister legde. De ietwat in zichzelf gekeerde geest die zo graag de vruchten van zijn inertie tot briljanten en smaragden wenste te denken wist het: 13 augustus was een dag waarop het dankbaar associeren is.
Op die dag in 1961 begon men in Berlijn met het metselen van een muurtje; gewapend beton en prikkeldraad incluis. Dass Man Nicht Darüber Klettern Konnte. Dat was exact 440 jaar nadat er – met de verovering van de stad Tenochtitlán (het huidige Mexico City) door de Spanjaarden onder aanvoering van Hernán Cortés – een einde aan het Aztekenrijk was gekomen. Wat dat precies betekende wist hij nog niet (hij was nog steeds aan het rekenen: 1961 min 440 gedeeld door de prijs van een meter prikkeldraad etc.) maar vast wel iets. Op 13 augustus, in het jaar 1876 deze keer, de dag houdt niet op te geven, hij hoefde zelf helemaal niets te verzinnen, waren de muurtjes van het Festspielhaus in Bayreuth af genoeg om er het eerste Wagner-festival te kunnen houden. Een festival rondom het werk van 1 componist (Richard Wagner) wiens muziek zou inspireren tot menig soundtrack van menig film van Alfred Hitchcock (op 13 augustus in 1899 geboren). Van de soundtracks die Bernard Hermann (kreeg op 13 augustus 1915 zijn eerste kinderfietsje) voor Hitchcock maakte is die van Psycho het meest herkenbaar. Hermann schreef die soundtrack enkel voor strijkers om kosten te besparen want Hitch zei aanvankelijk dat er geen budget voor muziek was. Er hoeft sinds die film maar iemand in zijn remmen te knijpen, een kat op zijn staart te trappen of met zijn nagels over een schoolbord te gaan of er duiken oude dametjes met een mes in de douche op. De soundtrack van Vertigo daarentegen is het beste (een film voor de oren, doet het ook goed in audio-only) en Hermann componeerde voor de Scene d’Amour tussen James Stewart en Kim Novak (jarig op 13 februari, de sterfdag van Wagner) een mooi stukje muziek, klanken van versmelting, tevens hommage aan de opera Tristan und Isolde.
Hij had het haar rustig verteld in woorden die waren als een optocht in engelentred, maar hij kon, zijn omzichtigheid ten spijt, niet voorkomen dat de blik die hem nu ten deel viel er een was van een openstaande mond met plaats voor een bakfiets met aquarium. De intense kleinpraat leek haar niet goed te zijn bekomen. “Wat wilde jij vroeger eigenlijk worden?” vroeg ze na een tijdje. “Ezelbruggenbouwer,” zei hij maar dat was geen goed antwoord. Die respons was als het onbestemde geschuifel onder gedachten die niet helemaal los van de conclusie kwamen dat de voorbije periode van afzondering en de warmte van de afgelopen dagen hem wellicht een beetje naar het hoofd waren gestegen. Het wachten was op plasjes water die zijn zweet niet waren.
