We zouden nu in Duitsland zitten, Schweinshaxe eten en naar lange opera’s luisteren, maar een vleermuis in Wuhan beschikte anders. In plaats daarvan vakantie in eigen land, in eigen stad met daarin, voor de tweede keer binnen een week, de aanwezigheid van levende muziek. Handen wassen bij binnenkomst en op een bankje in de Tolhuistuin op veilige afstand luisteren naar een soort voortkabbelde Americana. De gelegenheid, het feit dat het er is, wordt meer gewaardeerd dan de muziek zelf – blues met een condoom. Wat later, op een terras ten noorden van het IJ, daar waar aerosols vrij en blij vervliegen, drink ik bier uit Bergen op Zoom, van brouwerij De Schelde.
– Vastenavond, verbetert de ober vriendelijk doch beslist, want carnaval zeggen we daar niet.
De wereld blijkt, ook na de lockdown, een kleine.
Aan het visrestaurant aan het IJ, waar vissen zwemmen in lege magen alsof zij boete doen voor wat Jonas indertijd in de walvis overkwam, ruist de wind door niet-gekapte haren, prikkelen zonnestralen onder rand van pet en t-shirt, en varen boten voorbij met neergehaalde zeilen. “Heb ik jou al ingesmeerd?”
Tijdens het dessert applaudisseert zij, de extravert, als er een boot voorbijkomt die Tiramisu heet. “En dat op de dag dat in 1882 Parsifal in Bayreuth in premiere ging,” mompel ik, de introvert.
– Ik vind dit net een party, zegt zij
– Een partyfal, zeg ik
Ze begraaft het hoofd in haar handen om het er een ogenblik later met brede glimlach weer uit te halen. Ze kent me nu een beetje. Later op de weg naar huis zingt zij, de extrovert, een liedje waarin ze de voornaam van mij, de introvert, verhaspelt tot de naam van een plaats hier niet ver vandaan. Ik glimlach er minzaam bij want ik ken haar nu een beetje.
