Auteur: admin

Er zit een gat in de weg dat rechtstreeks naar het middelpunt van de aarde leidt. Ik steek er mijn rechtervoet in totdat ik iets voel en zie onder mijn voeten een eindeloos rij treden in een onnoembaar donker gat verdwijnen. Ik daal af. Met iedere trede laat ik de novemberblauwe hemel verder boven me. Het is alsof ik terug in de droom stap van de afgelopen nacht. Een droom waarnaar ik niet terug verlang, ze eindigde met een diepe val, maar mijn afdaling in het zwarte gat laat me geen keuze. Zoals het ook geen echte keuze is mezelf hier kilometers diep te laten afzakken maar iedereen die De Opwindvogelkronieken van Murakami heeft gelezen weet dat een goed gat in de grond zich moeilijk laat negeren. Dat een mens in confrontatie met zo’n gat niet veel anders kan dan toegeven aan die drang om dat te doen wat niemand anders voor hem (of haar) kan doen: afdalen. Afdalen in de aarde is een hoogstpersoonlijke aangelegenheid, een reis die alleen jij kunt maken, het beste is er meteen komaf mee te maken als de mogelijkheid zich voordoet. Met een beetje geluk hoef je dan niet 200 pagina’s lang te blijven zitten, op de bodem van dat zwarte gat, maar kan je er aan het einde van een blog post gewoon weer uit.

Diep onder het asfalt, ik ben diverse lagen van de veengrond gepasseerd en ben ieder besef van tijd inmiddels volledig kwijt geraakt, kom ik, na een korte stop bij het Paleoceen, aan bij de Krijt-laag waar ik een Tyrannosaurus Rex aantref. Gezeten op een bureaustoel met leren zitting zit het dier op een botje te kauwen. “De vorige reiziger die hier langs kwam was een beetje taai, hopelijk smaak jij beter,” zegt de dino en spuugt het botje uit. Ik aarzel geen moment en trek mijn lichtzwaard dat ik niet van Darth Vader heb gekregen. De T-Rex ziet mijn niet-lichtzwaard en schrikt niet-terug. Hij laat een boer, komt overeind, gooit de bureaustoel met een schandelijke onachtzaamheid voor de kwetsbaarheid van de zacht-leren zitting omver en stormt op me af.

Normaal gesproken wordt een mens op zo’n moment wakker maar dit is geen droom. Dit is een blog post. Van de verschillende mogelijkheden die te beëindigen is de gang naar het koffiezetapparaat – ligt daar geen pak stroopkoeken in de buurt? – veruit de meest aantrekkelijke. Aldus geschiedt, de T-Rex daarbij, als in een totale negatie van het voorafgaande, reddeloos aan zijn lot overlatend.

“Alles is geblokkeerd,” zegt de buurman terwijl hij uit het bestelbusje stapt waarmee hij bijna mijn voordeur is binnengereden. Met zijwaarste radslag en dubbele flikflak weet ik buiten te geraken waar ik, staand op de stoeprand, zie dat een strook nat asfalt de kortste weg naar mijn fiets heeft afgesneden. Pakweg een halve meter scheidt me van een voetafdruk in de nieuwe straatbedekking. De vroege ochtend, doorgaans niet scheutig de geest te verkwikken, bedeelt me met de mogelijkheid tot iets groots. De geest, die van “doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’, neemt genoegen met het zebrapad, zo’n dertig meter verderop.

Ik voeg mij in de vaart van zij die te werken gaan. Ik ben de afstand tot de fietser voor mij, de ergenis over de scooter naast mij en de omweg die ik, langs afzetting en opengebroken straat, noodgedwongen neem. Ik forens naar Diemen (waar je kunt fliemen naar je piemen) en zie dat de buurvrouw van de naastgelegen kantoorruimte net haar mensenetende honden aan het uitlaten is. Ik knik werktuiglijk, houd de ogen op de twee monsters gericht die zich met kannibaalkracht van hun strak staande lijnen proberen los te trekken.

Dat was toen, een uur geleden. De hersens zingen een lied als ik besluit tot een stroopkoek bij de koffie en een plaatje van een Minotaurus.

Op weg naar huis, naar Amsterdam-Oost via Betondorp en het kerkhof, lag het met lange schaduwen beslagen fietspad erbij als een lommerrijke kantlijn voor woorden die met zweet op schrift werden gesteld. 

Of ik bij deze foto een leuke statusupdate kon verzinnen. Er had een kleine satyr op mijn linkerschouder plaatsgenomen die woorden in mijn oor plaste: “Liefst voor het verstrijken van de houdbaarheidsdatum.”

“Zou ik dat wel doen?” dacht ik hardop, “dit eindigt vast in een discussie over de bio-industrie. Niet dat er veel vlees in zit, in die lintwormen van de Lidl. Een deegbal met wat smaakstoffen die men tot worst perst terwijl iemand in de kamer ernaast keihard “Vlees!” roept.”

Het is vrijdag en de zon schijnt. Tijd voor een dansje. Een ‘Fit-to-Page’ dansje. Het zal de tijd van het jaar wel zijn, al kun je ze ook prima in de winter dansen. ‘Fit-to-Page’ dansjes. Een ballet van gesticulerende zelfverwijten, eventueel aangevuld met een net voor iedereen verstaanbaar “Wat-ben-je-toch-een-…..”, als je er bij schoonsnijden of rillen (vouwen) van de verse printoogst achterkomt dat je een paar millimeter tekortkomt of overhoudt. ‘Fit-to-Page’ dansjes. Aangenomen wordt dat Zebedeus Quasselstrip de eerste was die zich er in 1874, ergens in de buurt van Leutersdorf, Duitsland, aan waagde (De printer was nog niet uitgevonden maar de man was zijn tijd vooruit – hij wacht nog steeds op een eervolle Wikipedia-vermelding.) ‘Fit-to-Page’ dansjes. Ze zijn niet helemaal zonder gevaar want ze lijken verdacht veel op regendansjes en daar vervalt men, vrijdagmiddag en het naderende weekende dienende, liever niet toe. Ook niet per ongeluk.